Even voorstellen & mijn verhaal (trigger warning)

Hier kunnen nieuwe bezoek(st)ers zich voorstellen.

Moderator: moderators

Plaats reactie
Fem
Berichten: 1
Lid geworden op: 06 mar 2018, 16:41

Even voorstellen & mijn verhaal (trigger warning)

Bericht door Fem » 07 mar 2018, 13:37

Hoi allemaal,

Ik zit pas net op deze site maar wil me graag even voorstellen.
Mijn naam is Femke, ik ben 24 en woon sinds 1,5 jaar samen met mijn vriend en poes in een appartementje in Breda. Ik ben natuurlijk niet voor niks op deze site terecht gekomen en wil mijn verhaal graag met jullie delen.

Op mijn 16e ben ik door een 'vriend' verkracht. Hij zat bij me op school in hetzelfde jaar, we hadden geen lessen samen maar kletsten af en toe een beetje in de pauzes op de gangen enzo. Het ging toendertijd iets minder met me en ik begon langzaam een eetstoornis te ontwikkelen, anorexia nervosa. Ergens aan het einde van het schooljaar hadden we een schoolfeest, ik weet niet meer precies waar. Ergens in de bossen in een soort schuur die werd verhuurd voor feestjes. Ik was op dat moment al 10 kilo afgevallen, had flink ondergewicht en had 2 dagen niet gegeten. Niet echt topfit dus.

Op die avond werd er alcohol geschonken en je kan je voorstellen dat dat best hard aankwam. Na 2 wijntjes merkte ik het al flink. Ik was lekker met vriendinnetjes aan het dansen toen hij ineens bij me stond. Hij vroeg of ik nog een drankje wilde en samen liepen we naar de bar. Hij vroeg of ik een atwedstrijdje wilde doen, wie het eerst zijn biertje op had. 'Prima hoor.' Ik denk dat hij ook wel zag dat ik flink aangeschoten was en hij stelde voor om even buiten een rondje te lopen, beetje frisse lucht. Hij sloeg zijn arm om me heen en nam me mee een stuk het bos in. Ik had het idee dat ik weer een beetje wakker werd van de buitenlucht en stelde voor om weer terug te gaan. Hij gaf geen antwoord en begon me te zoenen. Ik ga heel eerlijk zijn, op dat moment vond ik dat best prima.
Ik had het totaal niet door maar ergens terwijl we aan het zoenen waren had hij mijn broek losgemaakt. Ik merkte het pas toen ik zijn hand tussen mijn benen voelde. Ik zei dat ik dit niet wilde en dat ik nu terug wilde naar het feest. Hij bleef zoenen, had me stevig vast en trok me mee het pad af. Ik zei het nog een keer: ‘Ik wil nu terug naar het feest’. ‘Nee, jij blijft hier’, zei hij. Ik werd bang, wist niet wat er ineens gebeurde en voor mijn gevoel ging het allemaal heel erg snel. Ik probeerde hem weg te duwen en te slaan maar door de combi van de alcohol, te weinig voedsel en flink ondergewicht, had ik amper kracht. Hij was zo sterk en ik was alle controle kwijt. Hij bleef me vasthouden en had ondertussen zijn eigen broek ook losgemaakt. Hij duwde mijn hoofd naar beneden en ik moest hem pijpen. ‘Zuigen, hij is nog niet helemaal stijf.’ Ik durfde me niet meer te verzetten en deed wat hij wilde. Ik weet niet hoe lang het duurde. Op een gegeven moment duwde hij me naar de grond. Ik probeerde te schoppen maar dat haalde niks uit. Hij duwde mijn benen uit elkaar en drong bij me binnen. Intense pijn. Zijn handen hadden mijn polsen ondertussen vast en duwde ze boven mijn hoofd hard tegen de grond. Hij ging door en ik begon bang te worden voor wat er straks zou gebeuren als hij klaar was. Ik dacht oprecht dat dit het was, dat ik op mijn 16e hier zou doodgaan. Veel heb ik verder niet meer bewust meegekregen. Mijn gedachten gingen naar totaal andere dingen. Morgen scheikundetoets waar ik niet goed voor had geleerd, dat moest ik nog wel even doornemen. Morgen dan maar extra vroeg opstaan om te studeren. En wat zou ik morgen gaan eten, wat kon ik stiekem overslaan, hoeveel zou ik morgen afvallen?
Ik voelde niks meer, geen pijn en geen angst, en ineens was het voorbij. ‘Nu mag je gaan’, zei hij. Hij was zelf vrij snel weer weg.

Ik werd me langzaam weer iets bewuster van waar ik was en wat er net gebeurd was. Maar wat was er eigenlijk gebeurd? Ik was zo enorm in de war, snapte niet wat me was overkomen en schaamde me enorm. Op mijn been zat wat bloed. Gelukkig niet veel dus als ik het wat schoon zou maken en af zou vegen zou niemand dat zien. Dat was op dat moment mijn grootste zorg, niemand mocht iets aan me merken. Ik kleedde me weer aan en toen ik mijn haar weer een beetje normaal wilde doen merkte ik dat er hele plukken los zaten. Ik had het liefst keihard willen schreeuwen maar ik mocht van mezelf niet in paniek raken nu. Ik ben terug gelopen naar het feest, zei tegen vriendinnetjes dat ik gewoon even was gaan wandelen en hield de rest van de avond goed in de gaten waar hij was. 's Avonds kon ik de blauwe plekken bijna zien verschijnen op mijn lijf en de dag erna was het helemaal erg. Vooral mijn armen waren bont en blauw. Ik voelde me zo vies.

Achteraf heb ik me heel lang nog afgevraagd of ik wel duidelijk was geweest, had hij wel door dat ik dit niet wilde? En in hoeverre had ik hier schuld aan? Was het echt een verkrachting of meer een dronken fout of miscommunicatie? Ik raakte er steeds meer van overtuigd dat het helemaal mijn eigen schuld was. Ik had niks gegeten en alcohol gedronken. Ik had niet hard genoeg gevochten. Ik kreeg bijna medelijden met hem, zo’n gestoorde meid die hem iets kwalijk nam waar hij niks aan kon doen. Dus ik bleef zwijgen.

Sinds een halfjaar ben ik pas gaan accepteren wat er is gebeurd, dat het echt wel een verkrachting was en dat ik hier zelf geen schuld aan had. Sinds dat besef er is, ben ik het meer gaan verwerken. Nu gaat het vrij goed. Ik heb af en toe nog last van herbelevingen en nachtmerries en ik merk dat mijn vertrouwen in mannen nog niet zo best is maar ik heb ondertussen een hoop mooie stappen mogen zetten. Ik heb eindelijk melding durven maken bij de politie, ben meer gaan praten over wat er gebeurd is en heb zelfs de dader een berichtje gestuurd om te vragen of hij ervoor open staat om een keer af te spreken omdat ik nog veel vragen heb. Af en toe is het nog heel erg moeilijk allemaal maar ik probeer geen keuzes uit angst meer te maken. Voortaan kies ik liever uit vertrouwen en geniet ik van mijn keuzes :)

Lotgenootjes dat was mijn verhaal. Ik hoop hier wat herkenning en steun te vinden maar dat komt vast goed!

Lieve groetjes van mij
Make your scars, your stars.

ibnnz2012
Moderator
Berichten: 2659
Lid geworden op: 06 jul 2012, 19:59

Re: Even voorstellen & mijn verhaal (trigger warning)

Bericht door ibnnz2012 » 07 mar 2018, 18:06

Dag Fem,

Welkom op onze site ;) !
Heel “fijn” te lezen dat jij de feiten die zijn gebeurd toen je 16 jaar oud was, dat jij het hebt kunnen “aanvaarden” en “verwerken”.
Op jonge leeftijd zat je door verschillende omstandigheden in een zeer moeilijke periode.
Dankzij jouw eigen karakter ben je blijven vechten :) !!
Echt proficiat, je mag fier zijn op jouw zelf !
Neem jouw tijd om onze site te leren kennen. Zoals voor iedereen kan je hier lezen, schrijven en chatten.

Liefs Ibnnz
____________
SG, CVA, afasie en vermoeidheid.
Ik ben blij dat ik nog leef!

Plaats reactie